Zoeken
  • Jeanette

Wie dit leest is gek

Hallo daar. Wat leuk dat je mijn verhaal toch weer hebt aangeklikt.


Hier gaat het zijn gangetje. We zijn allebei veel aan het werk. Dan is er nog net tijd om te surfen of naar yogales te gaan en eer we gekookt en afgewassen hebben is het al 21.00. Bedtijd! Zo zien onze dagen er uit. Opa Ad en oma Sjaan kunnen hun geluk niet op.


Een ander heuglijk feit is dat Ad zijn ouders ein-de-lijk dat ticket geboekt hebben en ons halverwege maart een een maandje komen vergezellen. We kunnen niet wachten!


Lees verder voor nog wat updates van onze belevenissen. Die zijn minimaal, want we doen nu eenmaal niet zo veel. Maarja, als je ’s avonds je prakje zit te eten met uitzicht over een eindeloze oceaan met brullende golven en er komt een enorme adelaar op vijf meter afstand voorbij zweven, dan heb je verder ook niet zoveel nodig hè?


In Australië rijden ze alleen auto

Afgelopen zaterdag was ik om 13.00 klaar met werken. Maar Ad werkte aan de andere kant van het stadje en hij had de auto. Ik zocht online of er openbaar vervoer ging. Hmm, niks te vinden. Da’s gek. Naar de bushalte wandelen dan maar. De volgende bus ging op maandag om 10.00. Top. Uiteindelijk anderhalf uur over heuvels en mul zand door de hitte gelopen. Ik mis hier niets, behalve mijn fiets.


Bendalong brand

Daarna zijn we naar Bendalong gereden. Dat is een fijn strandje midden in de uitgestrekte bossen. Alleen van die bossen was niet veel over. Geshockeerd reden we langs hoge heuvels met alleen maar dooie bomen. Langs rijen en rijen met troosteloze zwarte stammen op een bodem van as. Er hing een penetrante lucht van verbranding.

Dit was op zich al indrukwekkend, maar hoe heftig moet het midden in de actie geweest zijn. Ongelofelijk hoe aan de ene kant van een smal weggetje een heel bos is afgefikt en aan de andere kant de huizen nog overeind staan. De brandweer heeft echt een titanenstrijd geleverd.


Vanuit het water was het contrast heel goed te zien. Een heel stuk uitgebrand zwart bos, met daarnaast ineens nog een heel stuk groen, welig tierend bos. Ik heb een foto gemaakt waarop je het een beetje ziet (onderaan dit verhaal).


Surf!

Dit was een goede surfweek. Met name voor ondergetekende. Ad kon wat meer zijn eigen tijd indelen dus hadden we tijd om samen te gaan surfen. En als hij vertelt waar en wanneer ik moet gaan peddelen, dan pak ik golven!! Oh man, er is toch geen gaver gevoel in de wereld dan dat je langs zo’n muur van water suist. We kennen nu door het werken ook wat meer mensen, dus af en toe lig je met bekenden in het water. Dat is ook wel erg gezellig.

Gisteren was de sfeer dan juist weer een beetje minder. De golven waren erg hoog en het testosteron gehalte onder de aanwezige surfers ook. Wij stonden naast een groepje dat het na hun surfsessie op een zuipen had gezet. In de auto. Terwijl ze nog moesten rijden. Stoer joh.


Kampeerliefde

Soms wekken we medelijden op bij lokale mensen, omdat we in een busje wonen. We krijgen vaak het aanbod om te komen douchen of logeren. Maar zelf vinden we het juist superfijn zo! Ik mis helemaal geen huis. Alleen een wasmachine. En een oven. Maar elke avond op een surfspot parkeren en ontbijten op strand gaat vooralsnog niet vervelen.


Soms hebben we wel een gebroken nachtje. Zoals van de week. Hadden we eerst een bliksem storm. Vervolgens snoert harde wind die ons ‘huisje’ heen en weer deed rammelen. En toen een paar maffe Fransen die rondom hun camper liepen te kloten en ons uit ons slaap hielden. Maarja. Dan kijk je even uit je deurtje naar boven, zie je een miljoen sterren en vind je het allemaal ook wel weer best.




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign