Zoeken
  • Jeanette

Surfgekkies

Na ons heerlijke ontspannen trippie met Willemijn sloeg het noodlot weer eens toe. Ach ja, het kan niet altijd feest zijn.


Dagje (uurtje) Sydney

Willemijn wilde weten wat er nu zo bijzonder was aan het Opera House. Dus zijn we het gaan bekijken. Vanuit noord Sydney pakten we de ferry, die er langs vaarde. Vervolgens hebben we een rondje om het gebouw gelopen. Daarna, naar goed Hollands gierig gebruik, een bammetje gegeten in het park ernaast. Ja, wat is er eigenlijk ook zo bijzonder aan zo’n gebouw? Er werden vooral veel selfies mee gemaakt.


Dit was alweer genoeg stad voor Ad en mini-Ad. We wilden nog opladen met een bakkie koffie. Bij het museum te hoopten we een goed uitzicht op de brug en de haven te hebben. Helaas lag er een cruiseschip zo groot als Antarctica voor. Gelukkig hadden we in de file terug nog een mooi uitzicht op kantoorgebouwen.


‘s Avonds op Wanda beach gedineerd op het grasveld. Dekentje, flesje wijn, maanlicht, het ruisen van de zee op de achtergrond en slechts een paar mieren. Hoogtepunt van de dag.


Dreadlockgast en gedumpte gast

Ken je dat: dat je op reis wel eens in een gesprek verzeild raakt waarin wordt aangenomen dat je heel enthousiast wordt van drugsverhalen uitwisselen? Alleen maar omdat je een backpacker bent en misschien toevallig al twee dagen je haar niet hebt gekamd? Dat had ik met onze kampeerbuurman. Hij stond maar te brallen over mushrooms, wiet en exotische psychedelica. Ik stond met een mond vol tanden. Niet dat ik er wat van vind. Maar ik kan er gewoon niet zo goed over meepraten. Mijn experimentele fase ligt al ver achter me. Toen we eindelijk gingen slapen vond hij het wel een beetje suf dat wij zo luxe in een bus sliepen. Zelf lag hij liever met zijn hoofd op zijn djembe onder de sterren. Echt gek dat hij geen vriendin had.


Leven in een bus is niet altijd vrijwillig. Onze andere kampeerbuurman was een jongen die net gedumpt was. Noodgedwongen heeft hij zijn spullen moeten opslaan en is hij in zijn busje getrokken. De arme ziel maakte een verloren indruk. En dan zat hij ook nog eens opgescheept met dreadlockgast.


Windkracht miljard

Fantastisch. We stonden op het winderigste stukje van de aardbol geparkeerd. Rond 01.00 ging de wind zo hard los dat we serieus bang waren dat de bus om zou waaien. We keken even vol medeleven uit het raampje naar dreadlockgast. Hij stond met zijn armen in de lucht te dansen in de wind. Hmmm. Wel een 10 voor positiviteit.


Ad en Willemijn lagen een beetje schuin waardoor al het bloed naar hun kop steeg. Dus die moesten draaien. Lagen we schouder aan schouder in dat bed. Niet meer geslapen natuurlijk. Om de tien minuten kreeg je wel een vuist in je gezicht of een paar vingers in je neus.


Hou op met me

Willemijn had een afspraak geregeld met de oprichter van Christian Surfers, Brett Davis en zijn vrouw Gillian. Aangekomen bij hun huis kwam een vrolijke vent in zwembroek ons tegemoet. We keken onze ogen uit. Hij had het 30 jaar terug zelf gebouwd. Groot huis, prachtige inrichting. Vensterbank-bank, zelfgemaakte houten surfplanken met uitgebeitelde tekeningen. Een grote tuin eindigend in een dal met een beekje en daarachter een hoge rotswand. Bomen, meerdere veranda’s, een grote eettafel, nog meer bankjes. Een hangbrug, een zipline en jungle trails. Een kippenhok en als klap op de vuurpijl: een buitenhuisje met een vide om een boom heen gebouwd. Ik kan wel makelaar worden zo enthousiast ben ik over dat huis. Daarna nam hij ons mee voor een rondje surfspots bekijken en kregen we een uitnodiging voor een warm bed. Nou daar gingen we gretig op in na de vorige nacht.


Movienight 2

De volgende dag was het een beetje koud (22 graden en bewolkt). Dus hebben we een flinke strandwandeling gemaakt en ’s avonds een filmpje gekeken in de camper. Zo knus, Wil we missen je nu al!


Surfcultuur

We werden wakker me uitzicht op hele goeie golven. Heb Ad nog nooit zo snel zijn bed uit zien komen. Stond ik pannenkoeken te bakken, reed een toeterende Brett voorbij onderwijl uit het raampje gillend: "Hellooo Dutchies!". Daarna zijn we een bakkie gaan doen en door een paar surfshoppies gaan slenteren. We maakten een praatje met een dude die lekker onderuit achter de balie zat. Hij zag Willemijns CS shirt en vroeg of we Brett Davis kenden. De telefoon ging. Hoorde we hem zeggen: "Yeah, the Dutchies are over here". Was het Brett die toevallig belde om de surf te bespreken.


We werden naar Bretts kantoor gesommeerd. Waar hij overigens ook iets heel leuks van had gemaakt. Een grote ruimte (boven een surfshop, uiteraard) met 10 bureautjes die hij verhuurt. Mooie witte schrootjes en een paar chillbanken. Kennelijk werd er niet veel gewerkt deze dag, want toen we binnen kwamen stond hij alweer met iemand anders over de telefoon de golven te bespreken. Wij lagen echt helemaal in een deuk. Oververhitte surfdudes.


Wel een legende deze man, 60 jaar en surft als een raket. Oja en naast dat hij zijn eigen huis heeft gebouwd, een wereldwijde non-profit organisatie heeft opgezet, een boek heeft geschreven en boomhutten bouwt doet hij ook nog aan houtbewerking (zie: Woodstories). En zijn zoon is een hipster-jazz-pianist.


Bye Willie

Willemijns Australië avontuur werd afgesloten met een surf sessie waarin ze met poep in het broekie hoge golven pakte, ik bijna verzoop en Ad en Brett het heel erg naar hun zin hadden. Daarna hebben we in de tuin gegeten bij Brett en Gillian en logee James (die een tiny container home aan het bouwen is op een landje verderop). Half 10 lag iedereen op bed. Weer heerlijk geslapen en de volgende dag warm gedoucht. Wat voelde als een ongelofelijke luxe.


Wij hadden auto pech. Er lag telkens groene smurrie onder de bus, dus durfden we het niet aan om Willie weg te brengen naar Sydney. Bij het treinstation hebben we haar uitgezwaaid en weg was ze! Zooo gek om iemand die zo vertrouwd is uit te zwaaien in zo’n ver land terwijl ze zelf naar het volgende verre land vertrekt. En dat je weet dat je haar een jaar niet meer ziet. Maar goed, genoeg sentimentele praat. Op naar de garage!




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign