Zoeken
  • Jeanette

Surfen met dolfijnen en Israeliërs

We kruisten paden met onze vriend Shai en zijn vriend Tal. Na een paar dagen gieren om deze lolbroeken gingen we weer de andere kant op. Op zoek naar koala’s. Verder nog een paar mehh-dagen gehad en naar de bios geweest. Kortom, lees gauw verder, als je echt niets beters te doen hebt!


Kamperen in harmonie

Reizen met Willemijn is heel makkelijk. Ze is een kopie van Ad, maar dan met tieten. Alles gaat hier op z’n elfendertigst. Soms zijn ze ‘s ochtends een beetje knorrig. Dompel ze in zeewater en ze zijn weer als nieuw.


Op een avond gingen we een wijntje drinken op het strand. Dat was nog niet op het gewenste chillniveau voor de krullenbrigade. Dus werd er een matras het strand op gesleept. Fijne gesprekken gevoerd die je alleen op vakantie hebt.


Paniekzaaier

Moedertjes voordat jullie verder lezen: op een afstand lijkt alles veel erger dan het is.

Die nacht was minder ontspannen. Het was in New South Wales een kritieke brand dag geweest en ‘s nachts waaide het nog steeds KEIhard. Ik lag wakker van het schudden van de camper en van het geluid van helikopters. En een beetje van de halve fles wijn. Op een gegeven moment ging ik de Fires Near Me website checken. Was er 2 kilometer bij ons vandaan een nieuwe brand bijgekomen! Mijn hart zat meteen in mijn keel. Ik schoot in mijn broek en rende naar het strand. Niks te zien. Maar Ad en Willemijn waren nu ook wakker. Ad kent mij al langer dan vandaag en viel binnen 5 minuten weer in slaap. Willemijn wist totaal niet hoe ze de ernst van de situatie in moest schatten. Die had dus een nachtje plafond dienst. De volgende dag was de brand alweer van de app verdwenen. Zo goed is de brandweer hier.


Seal rocks

De volgende ochtend super mooie golven overgeslagen en naar Seal rocks gereden, waar Shai zou zijn. Nog een pluspunt dat Wil er is: zij reed! Kon ik lekker achterin een dutje doen. Aldaar het water ingedoken, heel overmoedig zonder surfpak. IJskoud. De rest van de dag onder een dekentje in de camper met thee en spelletjes. Ook wel weer gezellig.


‘s Avonds heel hoog aan een grote baai gestaan. In de schemering trok een groepje dolfijnen een streep door het vlakke water. Het leek wel of ze aan een machientje zaten, waardoor ze om en om heel sierlijk boven kwamen. Magisch.


Leuke plek, maar zonder toilet gebouw en met een miljard muggen. Dus elke wildplas werd direct afgestraft met 10 bulten op de bips.


De hele avond mede-camperaars op de parkeerplaats wakker gehouden met ons geschreeuw. Willemijn had een verslavend spelletje mee en we kwamen in een heel hoog level. Sensatie!


Dol fijn

Volgende ochtend via een lange omweg (3 spots gecheckt en allemaal niet goed) weer gaan surfen bij Seal rocks. Een dolfijn kwam een kijkje nemen op 3 meter afstand. Er kwam toevallig net een golf die ik wonder boven wonder pakte. Ik ben in doodsangst net zo lang op die plank blijven staan totdat ik het zand raakte. Ad en Wil lagen in een deuk. Dolfijnen zijn lief.


Koala kont

Op dag 6 kwam de inkakker van volle bak surfen, rondrijden en chillen. We wilden wat meer van het land zien. Helaas zijn alle nationale parken al een tijdje gesloten in verband met de bosbranden. Dat is erg jammer voor Wil, want die is hier maar twee weken. Een vette bush walk zit er helaas niet in.


Dus was de missie om een koala zien. Afscheid genomen van Shai en Tal en 150 km gereden naar een koala habitat met informatiecentrum. Opbrengst: één enkele koala kont ver weg in een boom.


Grappig dat er dan ook altijd zo’n toerist bij staat die de koala als eerste heeft gespot, vervolgens optreedt als een soort ambassadeur en iedereen gaat vertellen waar de koala zit, terwijl we allemaal ook zelf ogen hebben. Er kwam zelfs een beetje competitie op gang, want een andere toerist liet iedereen foto’s op haar telefoon zien van een koala die de vorige dag vlak bij haar tent zat. Dus.


Wil en ik waren al lang tevreden dat we een glimp van een koala achterwerk hadden opgevangen. Maar Ad Attenborough struinde natuurlijk net zolang door de bosjes, totdat hij de beste hoek vond om het beestje op de foto te zetten. Nu kunnen jullie allemaal meegenieten van het lieve opa gezichtje.


Mehhh

Daarna werd ik zooo chagrijnig. Het regende dus ik wilde naar de wasserette. Werd het toen we bij de wasserette waren ineens weer 100 graden. Bovendien werd ik hangry. Ad en Willemijn op hun gemak een boodschapje doen en een lunchje klaarmaken. Ik bozig een boterham naar binnen gepropt en de was op gaan vouwen.


Als een iemand een hoofd als een donderwolk heeft is een campertje wel klein. Gelukkig leef je hier buiten. Mijn boze bui bleek niet bestand tegen een duik in zee, een dutje op strand en een fikse avondwandeling. En als kers op de slagroom een lekker maal van Ad, een spelletje en met gewassen haren (zat van twee dagen zeewier in) een schoon bed in duiken.


Bioscoop

Daarna hadden we een tweede twijfelachtige dag. Het waaide, we konden geen surfspot vinden en waren moe van het rijden. Terug gegaan naar ons reeds vertrouwde kampeerplekje bij Avoca beach. Inmiddels was het al 17.00. Ad en ik een koud biertje en Willemijn een zoute bek gehaald. Iedereen z’n dag weer goed.


Daarna naar de bioscoop. Super hippie spot. Niet hip-Ibiza-hippie, maar gewoon de goeie ouwe jaren 70 variant. Mannen met pluizige knotjes en vrouwen in zwierige tie-dye kleding. De foyer is een winkel waar genoemde kleding en zelf geknutselde lampjes worden verkocht. Geen reclames vooraf, maar grappige dieren filmpjes. Kneitergoeie film gezien. De sfeer was ontspannen en het publiek zat keihard te lachen. Heerlijk.


Terug bij de camper had een giga spin een web geweven tussen de boom en de bus. Na een stemronde, die Willemijn ik wonnen, werd de bus vijf meter verplaatst naar een stukje vrij liggend asfalt.


Het langzame buitenleven

De juiste keuzes lijken zo simpel. In het duin wandelen in plaats van door de Hema. Een heerlijke maaltijd koken in plaats van op je mobiel zitten. Drie euro besteden aan een bakje frambozen in plaats van een reep Tony. Toch vind ik het thuis zo moeilijk. Je zit zo vast in bepaalde gewoontes. Hier in dit land waar alles voor mij nieuw is kom ik echt tot rust. Er zijn zo weinig winkels en consumptie mogelijkheden. Er is zoveel bizar mooie natuur. Wonen in een camper en bonen vreten. Je gezond en goed voelen. Leven zonder afspraken en zonder tijdsbesef. Elke avond moe (in plaats van ingekakt) naar bed van het kamperen en het surfen. Wát een leven!


Ik wil geen jubelkont lijken die zichzelf heeft gevonden in het buitenland (ja ja, te laat) . Er zitten heus ook nadelen aan; bosbranden, een dag rijden op zoek naar een surfspot en niks vinden, soms een paar dagen geen stroom en van te voren hard sparen en veel hotelkamertjes schoonmaken.


Toch ben ik dik tevreden. En mijn reisgezelschap trouwens ook.




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign