Zoeken
  • Jeanette

Spinnen, verveling en leuke lui

Hallo! Hier weer een verzameling willekeurige hersenspinsels en belevenissen van een week kamperen en werken in Australië.


Ad won deze staarwedstrijd
Banjo de bus

Man vs. Mug

We gingen een weekendje toeren, maar dat liep niet echt los. Geen golven te bekennen. Bruin water uit de openbare kraan. Doorgaande weg afgesloten. Gebroken muggen nachten en 1.000 bulten. Ongelofelijk hoe lang die beestjes zich kunnen schuilhouden in een klein busje. Klootzakken.


Wel kangoeroes en zeevonk gezien. En genoten van elkaars gezelschap.



Zigeuneren is hip

In Australie mag je zelf je kinderen les geven. Niets staat gezinnen meer in de weg om een rammelende schoolbus te kopen, een Instagram account te openen en met zijn allen te vertrekken. We kletsten even wat met Greg van @ontheroadwithbanjo. Waren met 4 kinderen een jaar op pad. Deze vader was vooral surfles aan het geven onder het mom van 'homeschooling'. Het zag er ontspannen uit.


Leven zonder koelkast

Meestal gaat het ons goed af om zonder koelkast te leven. Het hummus incident even niet meegerekend, sorry Marja 🤫. Om de twee dagen kopen we verse groenten en we eten veel eieren, chemisch brood en bonen uit blik. Maar vorig weekend ging het weer mis. We halen dan teveel lekkere dingetjes. Zoals dipjes en worstjes en kaas. Zonder koeling moet dat binnen één dag op. Op dag twee zitten we dan wanhopig een halve kilo sla en een pot yoghurt weg te kauwen, voordat het bederft. Helemaal niet lekker.


Herman

Na ons weekendje in de bossen waren we een huisspin rijker. Het was een huntsman (niet klikken Jana! 😂) en hij was iets kleiner dan mijn hand. We zagen hem voor het eerst toen we aan het rijden waren en hij gezellig op het raampje kwam zitten. Vlak naast mijn hoofd. Ik slaakte een noodkreet en Ad reed bijna de berm in. Toen we op de bestemming waren ben ik over de stoel geklommen en via de andere deur de auto uitgegaan. We zagen de spin niet meer. Onthutst ging ik naar mijn werk.


‘s Middags vertelde Ad dat de spin blijkbaar op onze auto woont, in één van de holle dakdragers. We besloten hem dan maar te adopteren. We doopten hem: Herman.

Maar ‘s avonds was Herman uit zijn holletje gekomen en zat hij ons met zijn duistere blik(ken) aan te staren boven de schuifdeur. Nu werd het te gortig hoor. We lieten ons toch zeker niet uit ons eigen huis pesten! Het werd tijd dat Herman op zichzelf ging wonen.


Maarja. Hoe kregen we hem van die auto af? Ad wilde het beestje niet doodmaken, maar ik had al een lange houten lat uit de achterbak gehaald. Daarmee wilde ik de spin een soort van weg honkballen. Na een half uur soebatten (“straks springt ‘ie op je hoofd!”) heb ik Herman laten vliegen. In het licht van de koplampen hebben we nog gecontroleerd of Herman nog leefde (en of hij echt van de auto af was). Daarna zijn we speciaal naar een andere parkeerplaats gereden omdat we bang waren dat hij ons weer zou vinden.


Ken je dat, dat je dan daarna overal een denkbeeldige spin voelt kriebelen?


Na al mijn gejubel over de ongerepte natuur hier, voel ik ineens best wel weer wat voor een flatje in een betonnen stad.

Golfies - ons 'thuishonk'

Zoveel leuke mensen

Terug op onze favoriete minder bossige plek kregen we veel prettiger gezelschap. Surfkoppel Priya en Dev uit Roterrrdam stonden een aantal dagen op dezelfde parkeerplaats. Gezelligheid in onze moerstaal!


De volgende dag parkeerde Tommy naast ons. Ad was aan het FaceTimen. Ik zat mij toevallig net heel erg te vervelen. Ze kwam even gezellig een theetje doen op onze luxe bank. Zelf ging ze die nacht in de laadbak van haar pick-up truck slapen, in een swag (schijnbaar een typisch Australisch iets). Ik wil niet name-droppen, maar haar broer maakt muziek met Tame Impala. Oeps, deed ik het toch.


Mooie sterrenhemel weer, Ad zag er 1 vallen, de vonken spatten er vanaf, zei hij. Ik stond weer net de andere kant op te kijken.


Nederland 1 - Australië 100

Dit weekend heb ik op een dressuur evenement gewerkt op Willinga park. Die dansende paardjes waren wel lachen, maar het werken was onder barre omstandigheden. In complete chaos met een knorrende maag goddelijke hapjes rondbrengen aan kouwe kak en afgesnauwd worden door je gestreste manager is echt zóóó deprimerend.


Het was zo slecht georganiseerd, ik was er al na 1 minuut klaar mee, maar mijn collega’s (waaronder een werkloze afgestuurde verpleegkundige) gingen er echt vol gas voor. Die waren blij dat ze konden werken. Het heeft me geleerd dat ik in Nederland verwend was met werk. Omdat het hier zo dunbevolkt is, liggen de baantjes niet voor het oprapen.



Ad had het beter voor elkaar

Tot slot nog wat sfeerbeelden. En bedankt weer voor jullie interesse, lieve familie en vrienden!



0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign