Zoeken
  • Jeanette

Koustralië - deel 1

Hallo lievelingen. Hier een verslag van deel 1 van onze roadtrip naar het zuiden! Ulladulla - Pambula. En over dat we nog een beetje in de reismodus moesten komen.

De eerste etappe

Omdat we de omgeving van Ulladulla al best wel goed verkend hadden, reden we meteen anderhalf uur naar beneden. Op aanraden van Nich gingen naar een klein plaatsje genaamd Congo. Daar hebben we heerlijk gesurfd, niet wetende dat het voorlopig de laatste goeie keer zou zijn. Correctie, Ad heeft heerlijk gesurfd en ik ben alleen maar voorover geduikeld. Daarna ook niet meer goed opgewarmd. Brrr. We hebben overnacht in het prachtige Bermagui.


De volgende ochtend die heerlijke sensatie van wakker worden, je deurtje open doen en op een totaal nieuwe plek zijn. Bij Camel Rock zagen we wederom mooie golven. Deze waren ook leuk voor mij. Ze gingen lekker sloom. Ik kom namelijk niet zo snel overeind. Ik stond op het punt mijn surfpak aan te trekken, toen Ad op zijn surfapp las dat je er vanwege de riviermonding moest oppassen voor haaien. Jammer, toch maar doorgereden.

Volgende stop: Gillards Beach. Een supergave camping in een afgelegen bos aan het strand. Wederom goeie golven! Maar we hadden geen haast om er in te gaan. Het was al drie uur ‘s middags en de zon stond erg laag. Morgen weer een dag, dachten we. Dom. Als ze staan moet je gaan.

Gewandeld, een wallaby een wortel gevoerd (heel fout, ik weet het, maar hij was zooo schattig ) en een kampvuur gemaakt.


Het mysterie van de verdwenen bataat

Na het kampvuur hadden we een hele dikke zoete aardappel in de smeulende kooltjes begraven. De volgende ochtend zat ik mij al helemaal te verkneukelen over dat heerlijke maaltje.

Aardappel weg.

Ik dacht eerst nog dat ‘ie verkoold was, maar toen zag ik die wallaby weer voorbijkomen. Ik wist genoeg. Snap het ook wel; zo’n geroosterde zoete aardappel ruikt echt verrukkelijk.


Om het nog erger te maken was het bewolkt. De golven waren verwaaid. De camping had geen water en ik wilde mij na twee dagen en een kampvuur graag wassen. Dus ten ongenoegen van Ad doorgereden naar beneden. Goede golven hebben wij sindsdien niet meer gevonden... De stranden waren onbereikbaar of de golven sloegen dicht op de kant.


Na een stresserige surfcheck-dag (wie kent ze niet?) belandden we in Pambula. Daar ving Ad gelukkig een vis waar we weer een beetje vrolijk van werden.

Frio frio

Bij elk dorpje dat we zuidelijker kwamen werd het een beetje kouder. De volgende ochtend ademden we dikke wolken uit. Moeilijk om op te staan als je zo lekker warm onder vier dekens ligt. Maar zodra de zon op komt is het goed.

We reden naar Eden, waar we een openbare warme douche vonden. Het dorpje maakt haar naam waar.

Warning adult content

Waterval ijsbad

Daarna naar de Nethercote falls gegaan. Een groot voordeel van eigenwijs zijn is dat je nooit navigatie nodig hebt. Je weet altijd als een wonder vanzelf de weg. Ik sloeg vrolijk een pad in en Ad sjokte er na enig tegengesputter achteraan. Hij had namelijk al een groot bord zien staan met ‘Nethercote Falls’ maar dacht dat ik het wel beter zou weten (ja, ik ben me bewust van deze problematische dynamiek in onze relatie). Zodoende een uur omgelopen en terug bij de parkeerplaats de oorspronkelijke tien minuten naar de waterval gelopen. Het was adembenemend en er was niemand. Dus konden we lekker in de blote bips zwemmen. Als echte Wim Hofs gingen we te water. Na deze verkwikkende duik terug gereden naar Pambula om daar te kamperen in de ijdele hoop op golven.


Die kwamen niet. Onze stoïcijn (Ad) ging er toch de volgende ochtend in om eens even lekker een ijsbad te nemen. Daarna maakten we ons op voor de grensovergang van New South Wales naar Victoria.

Ik heb dit lange verhaal door de midden gehakt. Meer over onze klapperende tanden en ijskoude avonturen vind je in deel twee. Misschien wel lekker verkoelend leesvoer nu het bij jullie dertig graden is 😉


Hier wat fotootjes van de eerste etappe.




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign