Zoeken
  • Jeanette

Kabbelende dagen

Hallooo en welkom bij de zoveelste update van ons semi-gepensioneerde droomleven in Australië.


Kerst

Het was leuk om met kerst eens alleen met zijn tweetjes te zijn. We hebben de twee dagen gevuld met activiteiten, lekker eten en alcohol. We hebben gesurfd, gekanoed, gewandeld over super gave rotsen (gewoon in Mollymook) en cocktails gedronken. Memorie, Rummikub en Uno gespeeld en een kerst film gekeken.

Uiteindelijk kregen we natuurlijk wel een beetje heimwee, dus we hebben ook nog de mensen thuis gestalkt via app, spraakberichten en FaceTime.


Fires

In het nieuws: een indrukwekkend verhaal over de vrijwillige brandweer van Australië. Veel stadjes hebben geen betaald korps en zijn afhankelijk van de inwoners die hun tijd, geld en gezondheid willen investeren in het redden van het huis van de buren. Klinkt als een simpele keuze, maar bedenk maar eens of je zelf je kostbare zomervakantie zou willen opgeven om dag op dag af onbetaald in de vuurlinie te staan. Ik niet... Maar goed vaak is er geen keus, de gemeenschappen zijn hier hecht en je laat elkaar niet in de fik staan. Mooi om te zien hoe overal de brandweer wordt bedankt met spandoeken, kortingen en inzamelingsacties.


Willi Vanilli

Overmorgen is het zover. Willemijn komt ons opzoeken! We hebben weken het hoofd gebroken over hoe we met zijn drieën in de camper kunnen slapen. We willen namelijk heel graag met haar wildkamperen zodat we bij de vetste golven kunnen staan. En zodat we 100 dollar hoogseizoen campingkosten per nacht uit kunnen sparen. Excuses aan horeca ondernemers die dit lezen en denken: stelletje profiteurs. We steunen echter de lokale koffie tentjes en bakkers wel hoor. En de brandweer.

In ieder geval, terug naar de camper kwestie. Ik had heel optimistisch een extra matras van 150x70cm besteld, want ik dacht dat die achterin nog wel overdwars naast de gewone matrassen kon. Maar in ons minibusje kunnen achterin hooguit twee volwassenen languit liggen met het hoofd tegen de keuken en de voeten tegen de voorstoelen.

Dus Ad was van de week op de productontwerp toer en heeft zo ongeveer twee uur in, op en onder het busje gezeten met zijn vraagstuk. Alle ideeën zijn voorbij gekomen: Willemijn op het dak, Willemijn in een hangmat, Willemijn in een soort stapelbed overdwars over ons bed heen. Maar die betroffen allemaal een ingewikkeld bouwproject, waar we helemaal geen zin in hadden.

Op een gegeven moment kwam mijn sexy Einstein met een oplossing. Een plank tussen de twee voorste deuren in klemmen. Klinkt onmogelijk, maar het kan echt! En wat denk je, had IJsbrand net de week ervoor een partijtje oude vlonderdelen op de kop getikt. En wat denk je, die zijn PRECIES lang genoeg zodat ze klemmen! En PRECIES smal genoeg zodat de plank niet op de toeter ramt en je jezelf ’s nachts alsnog ontmaskert als wildkampeerder. Nou, wat kan het je soms ineens ontzettend meezitten hè? Nu hoefden we helemaal niet meer naar de bouwmarkt.

Het enige probleem is dat het 3e bed heel klein is en je er alleen in de foetushouding in kan liggen. Maar we gaan gewoon rouleren. Golven surfen, nooit meer slapen! Kom maar op Willie, we hebben er zin in!


Sjurf

Begin van de week waren de golven heel hoog en vet om te zien. Voor mij sowieso geen optie om erin te gaan, maar Ad heeft zich weer goed vermaakt.

Wat een onwijze luxe dat je hier altijd kan gaan wanneer je zin hebt. Ik weet dat dit niet leuk is voor de surfers thuis om te lezen als je al drie weken (maanden?) droog staat. Houdt moed; voor je het weet kan je weer. En als je een tijdje niet kan ga je het ook idealiseren. Vaak is het ook zo kak, vind ik.

De volgende dag had ik namelijk een vette baalsessie. Ik werd twee keer flink onder een golf gehouden. Ben er na die tweede meteen uit gegaan. Heb ook wel een beetje gemekt. Zo frustrerend kan het zijn.

Ik ben een labiele surfer. Ik schiet heen en weer tussen diep zwart en totale extase. De dag erop was ik weer helemaal in de gloria op wat slappere golfjes. Daarop kon ik goed oefenen met tips van mijn privé surfleraar. Langzaam ga ik vooruit.

Ik ga wel werken aan mijn humeur hoor. Vind het zelf juist altijd zo stom als mensen lopen te mopperen terwijl ze de tijd en luxe hebben om op een plankje in het water te dobberen. Aan Ad kan ik wat dat betreft ook een voorbeeld nemen.


Miscommunicatie

Droog. Ad dacht dat hij surfles ging geven en de surfschool dacht dat hij les kwam nemen. Sommige Australiërs zijn ook niet te verstaan hoor. Hij is voor de lol toch mee gaan kijken. Maar ze moesten eerdere stoppen vanwege rookoverlast.


De leven

Vrijdag heb ik vanaf 6.30 ontbijtdienst gedraaid in Tallwood. Ik werd om 10.00 weggestuurd. Net op tijd om met Ad mee te gaan surfen. Daarna een middag dutje. Vers mango’tje ontleed. Paar klusjes gedaan. Gedineerd met verse groenten uit de tuin van familie Schaap.

Doe mij meer van dit soort dagen.


Oja ik heb een collega, Morgan, een meid van eind twintig. In de winter drijft ze vee en in de zomer staat ze achter de koffiemachine. Is helemaal tevreden. Alsof ik in een aflevering van McCleods daughters terecht ben gekomen. Love it.


Stress openbaring

Ik ervaar voor het eerst sinds een lange, lange tijd hoe veel stress ik eigenlijk altijd heb gehad. Ik dacht eigenlijk dat ik het altijd wel goed deed qua ontspanning. Maar wakker liggen van de lijstjes in je hoofd, ‘s ochtends meteen in de actiemodus schieten en het continue gevoel geen tijd te hebben voor ongeplande dingen lijken mij toch indicatoren van teveel druk op de ketel. Ik kom er nu achter omdat ik vannacht wakker lag omdat we vandaag ergens op tijd moesten zijn. Was dit gevoel gewoon helemaal vergeten. Wat een luxe om nu zo weinig stress te hebben.


Ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen in elke situatie weggelegd is! Nu snap ik waarom mensen blijven hangen in dit relaxte land.


Al zijn hier natuurlijk ook genoeg mensen die veel ballen in de lucht moeten houden.

Ik wil daar trouwens nog aan toevoegen dat Ad dit niet zo ervaart. Die man kan je in elk deel van de wereld zetten, die laat zich sowieso niet gek maken. Behalve New York dan, het overprikkelparadijs.


Nou volgende keer weer meer leesvoer met als hoofdrolspeelster onze enige echte Willemijn 😊


Adios amigos!


0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign