Zoeken
  • Jeanette

Hoeveel Haasnoten passen er in een bussie?

Twee (+ een de Waard).


Allereerst allemaal een gelukkig nieuwjaar lieve vrienden! Dat het jullie voor de wind mag gaan en dat je ook in moeilijke tijden er voor elkaar mag zijn.


En dan nu een verhaal over ons heerlijke tripje met Willemijn.

Sydney stress

Oudjaarsdag stond in het teken van een goed plekje vinden om het vuurwerk te kijken. Het was 40 graden. Ik was het rijden in de stad al binnen 2 minuten zat. We konden nergens parkeren om boodschappen te doen want de bus was te hoog. Echt een top dag.


Uiteindelijk hadden we wel een meevaller. We reden naar de wijk Vaucluse omdat we hoopten daar een parkeerplekje bij het strand te vinden. En dat lukte! Tien minuten voordat de meeste straten werden afgesloten voor verkeer nog wel. In een doodlopende straat aan het strand, met ongelofelijk uitzicht op de brug en het Opera House. Vlakbij een bushalte zodat we ‘s avonds Willie op konden halen. We hadden niet gedacht dat het zou lukken.


Op het vliegveld vond een emotionele hereniging plaats van Ad en Willemijn waar Joris Linssen een puntje aan kan zuigen (‘hé’, ‘hoi’). Vervolgens gingen we rond 22.00 terug naar onze vuurwerk spot. Eerst konden we ons in de trein vergapen aan de opgedofte menigte. Helaas was iedereen heel sexy en mooi opgetut en niet lekker lomp met hysterische brillen en hoofddeksels.


NYE

Eerder waren we al om 17.00 van het strand weggestuurd waar we een mooi uitzicht dachten te hebben. Ze sloten alles af omdat er vlakbij een betaald park was. De stad wil natuurlijk het liefst iets verdienen aan het vuurwerk van $4.000.000. Maar wij zijn toch maar even 300 meter verderop in de berm gaan staan waar je hetzelfde uitzicht had. Toch weer $120 bespaard.


Wel goed geregeld hoor. Op elke straathoek stond handhaving en de hele binnenstad was afgezet. Anders wordt het echt een chaos denk ik. Maar nu was het heel chill. Die hele organisatie kost de stad ook nog eens een hoop poen wat terugverdiend moet worden. In de binnenstad loopt het trouwens op tot $600 per kaartje, alleen om in een park te staan. Gelukkig zijn er boten waar je voor een prikkie op kan: vanaf $3500.


Maar goed, het was ook erg mooi. Wel met een dubbel gevoel naar de vuurwerkshow staan kijken, omdat het land in de fik staat. En helemaal nu we hebben gehoord dat een aantal dorpen in de regio bij Mollymook op Oudjaarsavond zijn uitgebrand. Doodeng en afschuwelijk voor de mensen die alles kwijt zijn 😢.


Het teringbedje

De eerste nacht in het busje ging prima. Al had ik het gevoel dat ik al in mijn kist lag op het bedje van 1m50 voorin. Bovendien stonden we naast een dikke villa party geparkeerd. Maar hé, het beroemdste vuurwerk ter wereld kijken en de volgende ochtend op een rots ontbijten met uitzicht op het Opera House was het zeker waard!


Strandhoppen

Daarna heeft Google Maps-speurneus Ad ons naar een prachtig strandje geleid, waar we hebben gesurfd. Willemijn in jubelstemming, die had al drie maanden geen zon en golven gezien. Dutje op het strand gedaan en toen doorgetuft. Google Maps geeft niet altijd prijs, want het volgende strand was een misser. Tenminste, de parkeerplaats was uit de wind en heel heet. Ik was in een mierennest gaan zitten waardoor ik helemaal onder de bulten zat. Na een bak noedels en voor de eerste oververhittingsverschijnselen maar gauw weer doorgereden.


We kwamen aan op Palm beach waar we wilden overnachten. Eerst nog even een tweede surfsessie waarin alleen Ad golven pakte. Willemijn had nog een djetlek en ik ben gewoon niet zo goed. Ook lagen we naast een groepje pre pro surfer kinderen die ons vet het nakijken gaven met hun surfskills. Egoboost, not.


Lekker haren gewassen in het luxe toilet gebouw dat je aan elk strand vindt. En die het je bijna onmogelijk maken om niet wild te kamperen.


Bye bye bedje

De tweede nacht heeft Ad het 5 minuten geprobeerd op het teringbedje. Wil en ik vonden het zo zielig om hem zo opgevouwen te zien liggen met zijn schouder tegen het plafond. Hij deed nog alsof het oké was ook. Dus vanaf nu slapen we als sardientjes in 1 bed. Maar het gaat aardig moet ik zeggen! We hebben een heel groot en lekker bed in de bus.


Donderdag

Gewandeld naar Barrenjoey lighthouse. Beeldschone plek met uitzicht over twee tegenovergestelde baaien. Leuk om even wat sightseeing te doen. Maar alleen omdat de golven niet goed waren natuurlijk.


Ik als superschriep en chauffeur van dienst werd een beetje gek van de hoge parkeerkosten en het steeds verplaatsen van de auto om deze te vermijden. En Willemijn wilde betere golven. Na intensieve bestudering van de surfvoorspelling zijn we op Avoca beach beland (Ja inderdaad, waarom hebben ze die -do er afgehaald?). Wederom een prachtig strand - zonder betaald parkeren, want dat kennen ze buiten Sydney niet - en een lekker toilet gebouw met douches. Arme Ad in een camper met twee vrouwen, moest de hele avond onze gesprekken aanhoren. Wat heeft die man toch een engelengeduld.


Australië op zijn best

Vrijdag was de ultieme Ozzie dag. De zon scheen. We hebben veel gesurfd in het helderblauwe water. Af en toe zat de lifeguard even door zijn megafoon te gillen. Er lagen 200 mensen in het water maar dat was helemaal niet erg, want iedereen is vriendelijk en relaxed en gunt elkaar golven. We hebben lekker gekookt en gehangen in het campertje. Waar we trouwens heel veel complimenten over krijgen! Ik had gedacht dat iedereen ons smerige zwervers zou vinden. Maar mensen kijken ons helemaal blij aan, zijn vet geïnteresseerd over hoe Ad het campertje heeft gebouwd en gooien er allemaal enthousiaste kreten uit als ze langslopen. Nouja, fijn! Beter dan in Spanje waar je vies wordt aangekeken en ’s nachts van je bed wordt gelicht. Maarja hier is zóveel ruimte, dus dan vinden ze alles prima, denk.


Australië op zijn verschrikkelijkst

Bij ons gaat dus alles goed. Ik besef me heel goed hoe bevoorrecht we zijn. We zitten veilig en ver van de branden. Maar vandaag is het ter zuiden van Sydney een hele kritieke dag. Op het moment van schrijven is het totale dodental opgelopen tot 23. In de regio waar wij vorige week nog verbleven is het chaos. De stroom valt telkens uit. Het is 40 graden en het waait keihard. Ideale omstandigheden voor vuur om te verspreiden. Er zijn vandaag alleen al 20 nieuwe branden ontstaan. Ik hoop heel erg dat het op de een of andere manier binnen de perken blijft. Morgen dropt de temperatuur in 1 keer van 40 naar 20 graden! Het is gewoon bizar. Het koelere weer betekent wel vermindering van de vuur activiteit.


Maar het blijft bizar.



0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign