Zoeken
  • Jeanette

Het dagelijks leven in de kampeerbus

We zijn niet echt hardcore aan het reizen en vette dingen aan het beleven (waren we dat eerder eigenlijk wel šŸ¤”?). Maar het is hier nog steeds goed toeven. Het busje rijdt als een tiet. Ad gaat als een speer met werk. We hebben leuke mensen om ons heen. Lees verder voor meer updates uit AustraliĆ«.


Vrijer dan vrij

We hebben een zonnepaneel, een batterij en een omvormer geregeld! Nu kunnen we echt onafhankelijk kamperen. Lekker mijn laptopje opladen op zonne-energie, yayyy! Alle credits gaan trouwens naar Ad, zelf had ik het noooit uitgezocht. Met mijn spanningsboog van een goudvis.


Dieren en kinderen

Ons laatste nachtje in Coledale verbleven we bij Brett en Gillian. Wat een luxe. Meteen een heerlijke douche gepakt. In het gezelschap van een giga sprinkhaan. Achter het schilderijtje in de badkamer woonde tevens een spin. Beneden in de keuken zoefde een blauwe libelle vlak langs mijn hoofd. Tijdens het eten in de jungle tuin trokken honderden grote vleermuizen hoog in de lucht voorbij.


Het went snel. De beestjes zijn helemaal niet eng. Ze doen hun eigen ding en zijn eigenlijk heel leuk om te zien. Op die fokking BIJ na die tijdens het ontbijt zijn angel in mijn bovenarm stak.


In het tuinhuis logeerde een stel met drie jonge kinderen. Ze waren op een pitstop tijdens hun kampeerreis van een jaar in een jeep met aanhangwagen. Het zag er vreselijk vermoeiend uit. De moeder was in paniek omdat de kinderen zoveel school misten. Ze was van plan zelf les te geven, maar dat kwam er niet van. De was van 40 dagen lag verspreid over het huis van hun gastheer en vrouw. Die daar trouwens helemaal niks van hadden.


Mocht er bij ons ooit kroost komen, dan blijf ik lekker in mijn stenen huis totdat ze allemaal boven de 18 zijn.


Terug in Ulladulla

Joepie, terug op ons basiskamp. We willen hier een beetje werken en een vaste kampeerplek vinden. Van het zwerven hebben we even genoeg. Leuk om de Schapen weer te zien! Een vertrouwd gevoel aan de andere kant van de wereld.


Ad heeft veel werk. Tot zijn grote vreugde ook bij de shaper. Verder moest hij de halve week surfles geven. ƉƩn dag zelfs tussen de roggen. Ad stond er een paar keer op. Maarja, als ze kinderen van 14 er tussen gooien dan zal het wel goed zijn.


Ik was erg gedemotiveerd na weinig sollicitatie succes, maar uiteindelijk zijn er weer wat kansjes voorbij gekomen. Het is voor mij een oefening in geduld. We zijn net een week terug. Ik zat te balen dat ik niet meteen een baan en een vaste kampeerplek had gevonden. Ik wil dat allemaal in 1 dag geregeld hebben. Zo werkt het natuurlijk nergens in de wereld. En zeker niet in laid-back Australiƫ.


Feestdag?

Ook in het paradijs zijn er controverses. Zoals wij de Pieten discussie hebben, zo heb je hier de discussie rondom Australia Day. Dat is op 26 januari. De dag in 1788 waarop de eerste Britse vloot in AustraliĆ« aan wal kwam. En de ondergang van honderdduizenden oorspronkelijke bewoners inluidde. Voor de afstammelingen van de Europeanen markeert deze dag de ā€˜geboorte van hun natieā€™. Voor de afstammelingen van de Aborigines is het bepaald geen feestdag.


AustraliĆ«rs zijn verdeeld. Overdag zagen we mensen met vlaggen, hoofddeksels en t-shirts: ā€œProud to be Australianā€. ā€™s Avonds kampeerden we bij een plek waar een beetje een hippie vibe hing. We spraken wat mensen er over. De mening was: kies gewoon een andere dag om ons mooie land te vieren. Een nieuwe datum waar iedereen zich comfortabel bij voelt. De hippies zeiden ook: als je een gesprek met een AustraliĆ«r gauw wilt beĆ«indigen, moet je vooral over de Australia Day controverse beginnen.


Het is duidelijk een pijnlijk onderwerp dat veel verdeeldheid creƫert. Ik heb hier ook wel een mening over, maar die kunnen jullie vast wel ruiken. Om het bij mijn eigen cultuur te houden: ik zal opgelucht zijn als we in Nederland unaniem overstappen op de roetveegpiet. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.


Gezelligheid

Ad was met IJs een stuk gaan fietsen. Onder andere door verbrand bos. Dat maakte indruk. Een leegte met enkel zwarte stammen, een brandlucht en een doodse stilte. Geen vogeltjes die fluiten. ā€™s Avonds zadelpijn en vermoeidheid.


Hij mocht lekker in een bedje bij de Schapen thuis bijkomen, want Fiene kwam logeren in de bus. We hebben een film gekeken en zijn met regen op het dak in slaap gevallen. De volgende ochtend heeft Fien 20 pannenkoeken staan bakken voor onze kampeerburen. Het was een feest!


Ik moest inwendig wel een beetje grinniken om hoe het er wel niet uit moest zien. Een soort tienermoeder die in een auto op straat leeft met haar twaalfjarige dochter. Hopelijk zag het er gewoon uit als het gezellige logeerpartijtje dat het was šŸ˜„.


De volgende dag hadden we een afscheidskampeersessie voor Tim. In een prachtig park aan het strand hebben we in een buitenkeuken staan barbecuen. Was ook heel gezellig. Jammer dat zowel hij als Sabrina allebei weer gaan. Maarja, dat is het reizen. We komen ze vast weer een keer ergens tegen.


De volgende ochtend veel te vroeg wakker geworden door enthousiaste wandel- en hardloopclubjes die om 06.30 rondom onze bus stonden te ouwehoeren.


Beschamende bingo

Verder hebben we een stevige pot gebingo'd. Het ging er weer hard aan toe. Marja en Fiene's vriendinnetje Eliza wonnen schandelijk veel tegoedbonnen. Helaas reflecteerde dat ook op Fiene en mij. Onze tafel werd bedolven onder de vuile blikken. Uiteindelijk 9 tegoedbonnen opgestreken. Ik denk dat we een nieuwe bingo club moeten gaan zoeken.


Kampeervreugde

Gisteren was ik heel sip, omdat ik het gevoel had dat niets lukte. Dus had ik vandaag een actieplan. Om 06.00 opgestaan. Met een roze zonsopgang hardgelopen langs het strand (anderhalve kilometer heet ook hardlopen). Daarna een duikje genomen. Sabrina had een gezond ontbijtje gemaakt. Ad een bakje koffie. We zaten bovenop het duin in het zonnetje over de zee te turen. Een man in een grote 4x4 stopte en riep uit zijn raampje: "You are the richest people in the area right now!".


You hit the nail on the head, meneer.


P.s. Hoera!!! Ad zijn Australische rijbewijs is eindelijk aangevraagd. Iedereen die wel eens met de Australische overheid - of eigenlijk met elke willekeurige overheid - te maken heeft gehad, snapt onze extase!


0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

Ā©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign