Zoeken
  • Jeanette

Gestrand aan het strand

De garage had pas over 10 dagen een gaatje voor onze bus, dus zijn we gestrand in Coledale - een uur rijden ten zuiden van Sydney. We wonen nu al een week op een parkeerplaats aan het strand. Hopelijk houden we het hier nog even uit zonder weggestuurd te worden, want buurtbewoners zijn er niet altijd blij mee dat mensen spontaan aan hun strand gaan wonen. Maar tot nog toe hebben we eigenlijk alleen hele aardige mensen ontmoet. Lees snel verder om uit te vinden wie.


De Rijbewijs Kronieken - deel 34

Ik dacht dat het een goed idee was om hier vlakbij Ad zijn Australische rijbewijs aan te vragen. Alarm! Geen goed idee!!! Na de eerste domper van de kapotte auto konden we de tweede niet aan. Na weer een uur in de bureaucratische hel van Australië doorgebracht te hebben stonden we gedesillusioneerd buiten. Als ik Ad was geweest had ik staan huilen. Maar hij was gewoon heel boos. Op de manager van het service kantoor die geen rijbewijs voor hem aan wilde vragen. Terwijl we echt ALLE DOCUMENTEN hadden!!! Moest er weer een stempel van het consulaat op ofzo (een geintje van 6 uur rijden). En terwijl ze het bij een ander kantoor al hadden toegezegd! Maar goed, genoeg negatief gezeik, we hebben onze woede al afgereageerd in een Google review 😼. Zodra we weer mobiel zijn gaan we het gewoon in Ulladulla proberen. Waar ze veel menselijker zijn. Wordt vervolgd...


Lieve local 1 - het kruidenvrouwtje

Als troost hebben we de rest van de middag met het reetje in het warme zand gelegen en bedacht dat we het toch niet zo slecht hadden. Bovendien kwam er een lieve vrouw langs die ons het gebruik van haar wasmachine aanbood en bloemetjes en verse kruiden uit haar tuin voor ons ging plukken. Zo lief toch?! Zo’n goede fee die even langs wipt. Wij waren natuurlijk helemaal opgekikkerd en bedachten ons dat we echt NIET mogen klagen dat we noodgedwongen op een vet relaxed surfstrand met lieve mensen moeten verblijven.


Huidig surfniveau: basisschool

De volgende ochtend werden we beloond met leuke golfjes. Dit keer lage, makkelijke waar ik met name heel blij van werd omdat ik normaal alleen maar lig te overleven. Ad heeft zelfs een foto van mij gemaakt waar ik heel trots op ben. Ook al pakt een 6-jarige diezelfde golf. Wat het wel wat minder cool maakt. Maar wie het kleine niet eert. Ofzo.


Lieve local 2 - de man op de heuvel

Weer een stukje liefdadigheid. We liepen over het strand toen ik aan mijn t-shirt rook. Het was het meest schone shirt dat ik kon vinden terwijl het al was afgedragen door Ad. Ik dacht: we moeten echt de was gaan doen. Op dat moment kwam een man op ons aflopen: “Hee als jullie de was willen doen, dan kan dat in mijn huis daar boven.” Nouja! Alsof hij mijn gedachten kon lezen! Of hij stond in mijn wind en rook mijn afgrijselijke geur.

In ieder geval; deze gast heeft zelf ook veel gekampeerd in Europa. Maar niet van harte. Een keer werd hij wakker gemaakt door een Duitser in lederhosen met een geweer op zijn neus gericht, omdat hij verkeerd geparkeerd stond. En nu wilde hij een betere ervaring bieden aan kampeerders in zijn eigen land. Nou, qua gastvrijheid kunnen we nog heel veel leren van de Aussies.


Later zijn we nog een keer langs hem geweest en hebben we rode wijn zitten drinken. Zo leuk om de verhalen te horen van iemand die hier is opgegroeid. Ik wilde dat ik het goed kon navertellen, maar daar zou ik hem geen eer mee aandoen. Iets met opgroeien als punk rock surfer en de rivaliteit tussen de popiejopie surfers en de alto surfers. Over dat wij surfen als sport romantiseren en dat het hier meer zoiets is als op voetbal zitten. Over de man die in de bosjes tegenover zijn huis woont. Over zijn ouders die in de jungle in noord-Australië wonen tussen de krokodillen en de slangen. Over zijn wens om een bedrijfje in de Duitse Alpen op te zetten zodat hij dichter bij zijn zoon kan zijn. Die hij per ongeluk verwekt heeft tijdens zijn Europa reis. Hij is nog op zoek naar een Europese vriendin trouwens, niet allemaal tegelijk. Hij woont in een ongelofelijk houten huis op de heuvel met uitzicht op de beste surfspot in de omgeving. Hij verhuurt de bovenste verdieping en kan daar van rondkomen. Verder surft hij, luistert en maakt muziek, zit de hele nacht films te kijken en rode wijn te drinken en nodigt vaak mensen uit in zijn huis. Zodat hij niet antisociaal wordt, naar eigen zeggen. Wederom een zeer vermakelijk persoon om te leren kennen. Het lijkt hier echt te wemelen van de excentrieke figuren. Genieten.


Werk stress

We hebben allebei een beetje last van werk stress. In die zin, dat we wíllen werken. We hadden allebei een baantje geregeld waar we zouden beginnen nadat Willemijn vertrokken was. Maar in de tussentijd hebben de bosbranden in dat gebied huisgehouden. Nu is er geen toerist - en geen werk- meer te bekennen. Tel daar een grote autoreparatie bij op en we hadden een kleine zenuwen aanval. We hebben nog zat spaargeld, maar we willen ook gewoon graag wat doen omdat we al bijna 4 maanden aan het reizen zijn. Dus moesten we onszelf weer zien te motiveren om een nieuw plan te maken. Dat komt nu aardig op gang. We houden jullie op de hoogte.


Camping buurtjes

Gelukkig hebben we heel leuk kampeergezelschap hier op de parkeerplaats. Hollandse Sabrina die we kennen uit Ulladulla kwam even hoi zeggen en staat nu al 5 dagen naast ons. Hetzelfde geldt voor Tim uit Groot-Britannië. Superleuk om wat mensen om ons heen te hebben. Spelletjes doen, kletsen, samen eten. In een klein busje opgepropt een fles wijn drinken en wachten tot de regen voorbij is. Hoera voor de regen trouwens! Een opluchting voor Australië. Ik hoorde dat er op het nieuws bericht wordt over overstromingen en andere rampen. Daar is hier niets van te merken.


Tim is een ervaren klimmer dus hij heeft ons meegenomen naar de klimhal. Supergaaf was dat! Ik merkte wel weer dat als je een nieuwe sport gaat doen, dat je dan ongetraind bent. Wij gingen 10 keer naar boven en waren helemaal kapot. Tim ging 20 keer zonder een centje pijn en op de moeilijkste routes. Kicken sport hoor. Altijd fijn om een activiteit te vinden die niet dodelijk saai is.


Door de vele regenbuien en surfsessies, resulterend in muffige natte spullen, daalt het hygiëne niveau gestaag. Lager dan waar ik me comfortabel bij voel. Vandaag zei Tim bewonderend tegen mij: “I can’t believe how white your shirt still is!”. Backpackers onder elkaar… Morgen wordt het weer droog en mooi weer dus dan gaan we even heerlijk de lakens wassen bij de man op de heuvel. Ik kan niet wachten!




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign