Zoeken
  • Jeanette

Geen tijd voor eigenwijsheid

Bijgewerkt: mei 5

Hallooodielooo ik heb plenty of tijd om te schrijven, dus welkom bij een nieuwe aflevering van Ad en Sjaan gaan… niet.


Vorige keer schreef ik dat ik door ‘rona (= Aussie slang, de media hier schrijft ook niet over isolation maar over iso, besparen ze zichzelf toch mooi de moeite van het tikken van drie lettergrepen) tegen een muur aanliep. Die muur bleek nog harder dan gedacht. Hier ga ik eerst over zeuren. Verder ook nog wat positieve berichten. Veel leesplezier.


Xenofobie

Ter afwisseling van het in zee liggen wilden we een wandeling maken op een berg met een mooi uitzicht. Na een omweg van 45 minuten over een hobbelige grindweg, stuitten we op een groot hek. Het nationale park was afgesloten. Great. Een boete van $300,- als je toch het lef had de berg te bewandelen. Op de terugweg werden we geblokkeerd door een xenofobe hillbilly met zwarte tanden. Hij gaf ons een uitbrander: “Wat doen jullie hier? We willen jullie virus hier niet. Ik heb je nummerplaat gefilmd met mijn dashcam en als ik je nog 1 keer zie geef ik je aan bij de politie!” Beduusd reden we verder over het landweggetje.


Verder hebben we voor het eerst een boete gekregen voor wildkamperen (wel terecht overigens, we lagen om half 9 nog te slapen en toen kwam de ranger op de deur kloppen) en zijn we nog een keer uitgescholden door een lokale op een strand verderop.


De sfeer jegens backpackers is verhard. We hebben geluk dat we al een tijdje in Ulladulla wonen en daar veel vriendelijke bekenden hebben, want rondreizen is een no go. Super klote voor de reizigers die geen vaste plek hebben. Voor hen is Australië een soort zombieland waarin je probeert te overleven zonder gezien te worden. Zo kwamen we bijvoorbeeld twee Duitse broertjes tegen die als guerrilla strijders in de bossen aan het kamperen waren. We hebben een nachtje naast ze gestaan, maar pfoeh, spartaans hoor. Geen toiletje, duizenden muggen, regen, met zonsopgang je bed uit om je auto te verplaatsen. Weinig lol meer aan.


Camper crisis

En alsof dat nog niet GENOEG was, kwam vorige week de kers op de slagroom van mijn zelfmedelijden. Ik had alle lakens had gewassen en mijn haar en kroop helemaal gelukkig mijn camper holletje in. Had de fles sojasaus op mijn hoofdkussen gelekt. 😩😩😩😩😩😩😩😩😩😩😩😩😩😩😩 En het was niet eens lekkere soja saus. Goedkope rommel met kunstmatige paddenstoelen smaak (het enige merk dat zelfs de paniek hamsteraars niet wilden hebben).

En dan nu de leuke berichten

Maar zoals altijd komt na regen zonneschijn en hebben wij ons neergelegd bij onze nieuwe situatie. Niet meer rondrijden, gewoon netjes in Ulladulla blijven. We huren de oprit van onze vriendin Taia. Zij is mij aan het leren over permacultuur en het is een feest. Wat een rijkdom: een tuin vol met bloemen, bijen, eetbare plantjes en een gezonde bodem die je voedt met je GFT afval. Er wonen ook zooo veel vogels, er is de hele dag een groot concert aan de gang.


Verder gaat het surfen erg goed en ben ik aan het schrijven, lezen en ukelele oefenen. Ad is veel aan het tekenen, muziek maken en aan het vissen met de zelf gevangen schelpen. Hij had van de week twee dikke vette snappers gevangen. Die hebben we bij een kampvuur op zitten smikkelen.

Klinkt idyllisch hé? Nou wees maar blij dat je in het industriële tijdperk leeft en niet meer je eigen eten bij elkaar hoeft te jagen. Het kóst me toch een hoop moeite. Of eigenlijk kost het Ad een hoop moeite: aas zoeken, uren staan, haakje vervangen dat aan rots is blijven hangen, vis schoonmaken, meeuwen wegjagen, kooktoestel uit camper halen, gehurkt op de grond de vis kruiden en bakken. Om nog niet te spreken van het hout dat ik gesprokkeld, vastberaden drie kilometer over het strand en door de spinnenbosjes gesleept en in kleine stukken gezaagd had. Maar de voldoening was groot en de vis vers en lekker.


Verder nog gesnorkeld met de familie Schaap. Bizar gaaf. Ik dacht dat ik al die stranden onderhand wel kende. Maar ik was vergeten dat er onder dat blauwe oppervlak een hele andere wereld verscholen ligt. Er valt zoveel te zien. Giga roggen die voorbij komen zweven, eindeloze velden met felgroen wuivend zeewier en duizenden vissen. Super kicken.

Epische wandeling

Gisteren waren we om 08.00 vertrokken vanuit Lake Tabourie om naar Bawley te wandelen. De woeste rotsen en verlaten stranden waren prachtig. Verknetterd en moe haalden we rond het middaguur onze bestemming. Maar dan moet je nog terug. Een meningsverschil vond plaats, ik wilde nog een half uur lopen voor een kopje hipster koffie en Ad niet. Het vooruitzicht van latte art bleek onweerstaanbaar. We sleepten onszelf nog een paar kilometer verder.

Toen kwam de epische wending. Die koffie caravan was van een paar Nederlanders die ik al een keer ontmoet had en hun zoon kon ons een lift terug geven! Het voelde echt als een groot gloriemoment. Het ene moment waren we zo moe en hadden geen zin meer om vier uur terug te lopen. Het andere moment zaten we onder het genot van een koffie, hete tosti en fenomenaal uitzicht lekker in onze moerstaal te babbelen. Met een lift op de koop toe!


Al met al dus echt een super dag gehad. Met als klap op de vuurpijl een vers - door Ad gevangen - visje als avondeten.


Anyway, zoals altijd, beleven we pieken en dalen. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Goede tijden, slechte tijden. Het leven is een toverbal. Wat valt er toch veel te leren in deze rare tijd… Aanpassen. Acceptatie. Adem in, adem uit… Niet altijd leuk, maar bijzonder is het zeker.


Heel veel lieve groeten uit Austraêliejèh.




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign