Zoeken
  • Jeanette

Een goede voorbereiding…

Bijgewerkt: 21 okt 2019

…hadden wij niet.


De vliegreis

We zijn iets te chill geweest de dagen voor ons vertrek. Bij het inchecken op Schiphol bleek dat we niet met een enkeltje richting Taiwan mochten. De rest van het afscheid stond dus in het teken van een gauw een doorreis ticket scoren. Dat lukte niet zo goed op de mobiel, dus uiteindelijk hebben we iedereen maar snel een knuffel gegeven en zijn we naar de balie gesprint. Echt klote, want we waren super verdrietig omdat we familie en vrienden zo lang niet gaan zien.


Met natte oogjes stonden we aan de China Airlines balie om een ticket te kopen. Na regen komt gelukkig zonneschijn en deze keer in de vorm van een lieve bekende. Ik zal geen namen noemen, want ik denk dat ze niet per sé mensen een voorkeursbehandeling mag geven als stewardess zijnde. In ieder geval kregen we voorrang met boarden en bagage en mochten we op de stoelen bij de nooduitgang zitten (= onbeperkt beenruimte).


De vlucht was zeer aangenaam en de aankomst eigenlijk ook wel. Je komt makkelijk van A naar Z, want alle belangrijke dingen staan zowel in het Chinees als in het Engels aangegeven. Gelukkig is Taiwan een geschikt land voor onze ‘we-zien-het-wel’-tactiek. Dat hoeven we in de Filipijnen niet te proberen denk ik.


Strijd tegen de slaap

Verder was het wel een terror dag, want we kwamen om 08.00 ‘s ochtends in het hostel aan maar mochten pas om 15.00 de kamer in. Dus hebben we de halve dag door Taipei heen gesjouwd. Mijn idee was om een traditioneel Taiwanees ontbijt te gaan eten om wat tijd te doden. Een schot in de roos, want voor omgerekend 5 euro kun je je helemaal vol proppen met:

  • gefrituurd brood gedoopt in een grote kom warme soja melk,

  • pannenkoeken met ei,

  • dumplings

  • en nog meer pannenkoeken.

Vervolgens hebben we onszelf naar het Da’an park verplaatst waar we in een sluimerende toestand wat tijd hebben gedood. Een vreemde activiteit; telkens in slaap vallen en weer wakker schrikken en realiseren dat je in Taiwan bent! Bovendien leken we wel twee zwervers op dat bankje daar. Maarja het was heel heet en we waren super brak en ontheemd dus wat moet je anders.

Na het park zijn we meteen maar even langs Taipei 101 en door een winkelcentrum gelopen. Veel indrukken, maar wegens sluimertoestand weinig onthouden.

Poging tot Anime

Inmiddels tik ik dit verhaal in ons superfijne hostel waar we een superchille kamer hebben. We zitten in de Feng Shui lounge koffie te lurken, Mario kart te spelen en Anime (= Japanse animatie) figuurtjes te oefenen totdat het weer etenstijd is. Zodat we kunnen eten om wakker te blijven, zodat we niet in slaap vallen, zodat we morgen meteen van de jetlag af zijn. Het is echt afzien en ik moest gieren toen Ad net heel dramatisch zuchtte: “Nintendo is het enige wat mij nu nog op de been houdt”.


Eerste indruk van Taipei

Taipei is echt te gek, Azië op haar best. Het is ondanks de stad heel groen, overal groeit wel wat en op alle balkonnetjes staan planten. Een groot contrast met de popcultuur en welvaart die er ook is. Koffie- en eettentjes zijn hysterisch kleurig of in een thema, bijvoorbeeld roze met een plafond vol met wolkenlampen (love it). Het giga ondergrondse winkelcentrum is helemaal versierd met Anime en vrolijke dierenfiguurtjes. Heerlijk overdreven allemaal en te veel om op te noemen.


(On)gezond

Natuurlijk rijden er ook te veel scootertjes en kampt de stad met smog. Veel mensen lopen met mondkapjes op. Ze zijn sowieso erg met hun gezondheid bezig lijkt het. Overal word je aangespoord om handen te wassen, er wordt niet gerookt, binnen ruil je schoenen om voor slippers en alles is smetteloos. In de metro is het verboden om te eten. Oh, wat had ik dat in Nederland graag gewild als er in de trein weer eens iemand naast mij een Big Mac zat weg te werken. Maar áls ze hier eten dan wordt er natuurlijk wel geslurpt en gesmakt.



Kikkereitjes, eendenbloed curry en varkensbloed cake

Ehhh. Op de beroemde Night Market moet ik nog een beetje mijn draai vinden. Stinky tofu, gefrituurde kriebelbeestjes op een stokje en andere ‘delicatessen’ zijn nog niet aan mij (en Ad) besteed. Gelukkig kun je dan altijd nog een Bak Kut bestellen.


Orde en regelmaat

Verder is Iedereen super rustig en op zichzelf (en op hun smartphone). Bij drukte vormt men gewoon keurige rijen in plaats van te dringen als haringen in een ton. Ik snap nu waarom ze zeggen dat Japan bijvoorbeeld heel chill is om te bezoeken, maar niet per sé om te wonen. Al die regeltjes maken het echt super fijn maar aan de andere kant wordt je er ook kriegelig van.


Oh ja nog 1 ding: voor veel reclames worden hier Westerse modellen gebruikt. Dat is toch gek! Er is geen westerling te bekennen hier behalve op alle advertenties.


En nu is het ein-de-lijk bedtijd en is dit verhaaltje uit met de fluit.




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign