Zoeken
  • Jeanette

De droom van Ad

Zoals hier vrijwel meteen de groene blaadjes weer ontkiemen in de verbrande eucalyptus bomen, zo leverde onze autopech iets moois op. Ad heeft een langgekoesterde droom waargemaakt.


Fysieke uitspattingen

Afgelopen dinsdag hebben we een steile wandeling naar een uitzichtpunt gemaakt. Op de terugweg verdwaalden we. Dat werden dus heel wat meer kilometertjes dan gepland. Het was snikheet en niet leuk.


Afkoelen met een surfsessie dus. Had ik die golven even onderschat zeg. Ik dacht dat ik er een had, maar ik werd gelanceerd. Klapte als een Patty Brard op het water. Auwww. Echt, mijn buik voelt nog steeds aan als een grote blauwe plek. Als troost had ik daarna een paar goeie lange ritten.


Zonnesteek en hitte

De volgende dag was het te heet om te bewegen. Ik was ziek van de zon en de inspanning. De hele dag heb ik apathisch in het campertje gelegen. Gelukkig had ik een goed boek en een Ad. Hij deed mij heel lief af met een natgemaakte doek. De damp sloeg er vanaf. Een beetje alsof hij de Greenpeace medewerker was en ik de gestrande walvis. Verder heeft hij de hele dag naast me zitten tekenen. Wat een gouden vent.


Het was fijn om de tijd te hebben om apathisch te zijn. Al stonden we wel te lang op dezelfde plek. Op een gegeven moment kwam iedereen bij onze camper staan lullen. Iets waar ik een hekel aan heb. Vooral als ik met een zonnesteek in een halve coma lig. Zo was er een man die van Sydney naar Canberra aan het wandelen was om aandacht te vragen voor de bredere acceptatie van hulp honden. Dat vond ik al verdacht, want wie is daar niet vóór? Hij kwam aan met een karretje met spullen, 50 kilo overgewicht en drie honden. Toen hij onze pruttelende pan rook kwam hij meteen om eten leuren. Dan moet je niet bij mij zijn. Oprotten. Daarna vroeg hij ons om een lift! Zo kan ik ook ‘wandelen’.


Dat is een nadeel van het vrij kamperen. Je persoonlijke ruimte is beperkt tot 3 vierkante meter die je omwille van frisse lucht niet af kunt sluiten. Gelukkig was het de laatste dag dat de auto stil stond.


Hoe mol je 2 surfboards in 1 klap

Een sprankje sensatie tijdens deze passieve camperdag. Maar niet van het goede soort. We schrokken op van een harde dreun. Helaas was Ad zijn ene surfboard door de wind over het andere heen gebeukt en op de grond terecht gekomen. Allebei een grote crack en dus niet meer surfbaar. Het was te heet om ons er over op te winden.


Zo, nog even over het weer

Na een week verfrissende regen was het met name donderdag dus weer keiheet. Na de auto bij de garage gedropt te hebben ben ik de bieb in gevlucht, de verlossende airco in. Voor de lunch ging ik even naar buiten. Alsof er een hete föhn stond te blazen. Waar je niet aan kon ontsnappen. Heel eng. Gelukkig is het niet elke dag zo.


Dromen komen uit

Ad heeft ondanks de 37º een hele leuke dag gehad. Ik heb hem werkelijk nog nooit zo enthousiast meegemaakt. Hij had een proefdag geregeld bij de lokale surfboardshaper. De hele dag had hij in de verzengende hitte staan werken, maar hij kwam helemaal verguld terug. Over passie gesproken...

Hij was echt lyrisch. De mogelijkheden om bij een professionele surfboard shaper te werken liggen niet voor het oprapen. Het is zo leuk voor hem. Dit was een van de redenen waarom we naar Australië zijn gegaan.


De shaper was ook enthousiast over hem en had veel werk liggen, dus hopelijk krijgt dit verhaal een staartje. Zelf moet ik maar weer wat meer hobbies op gaan pakken, want Ad is dan voorlopig onder de pannen. Marja; wanneer bingo?




0 keer bekeken

Op de hoogte blijven?

Laat je e-mailadres achter en krijg een seintje bij een nieuw verhaal

©2020 | Reisblog van Ad en Sjaan gaan | ALTE & Waardesign